Gdy chłopak zniknął westchnąłem zmęczony. Nawet taka dziecinna kłótnia wyprowadzała mnie z równowagi. Po chwili się rozchmurzyłem widząc Inez. Dobrze że ten burak nie wie o niej bo jeszcze by zaczął i ją denerwować. Lekcje skończyły się trochę po drugiej. Jak zwykle były nudne, nic ciekawego się nie zdarzyło. O szóstej poszedłem spać. Gdy tylko przyłożyłem głowę do poduszki od razu usnąłem. Przyśnił mi się koszmar, kawałek zdarzenia z przeszłości. Co prawda nie pamiętam z tego okresu za wiele, ale widziałem swój rodzinny dom. Był cały, pożar go nie strawił, z budynku wychodził jakiś chłopczyk. Trzymał za rękę moją matkę. Ale tym chłopcem nie byłem ja. Ja nie miałem też brata. Potem słyszałem krzyk a zaraz po tym głośny śmiech.
Obudziłem się po kilku godzinach. Zerknąłem na zegarek. Była dwunasta po południu. nie mogąc usnąć wyszedłem na zewnątrz. Przeszedłem kilka metrów i od razu przyczepił się do mnie rząd dziewczyn z dziennej klasy. Niektóre z nich pamiętałem,. Gdy byłem prefektem sam je musiałem wyganiać, gdy kręciły się obok uczniów z nocnych zajęć. Przecież ludzie nie mogą wiedzieć o wampirach. Gdy nie odzywałem się ani nie robiłem niczego nadzwyczajnego po prostu im się to znudziło i odeszły. Po kwadransie spotkałem kogoś gorszego.
- Jaaaaak bardzo się za tobą stęskniłem - zawołałem, a chłopak się odwrócił
Spojrzał na mnie lodowatym spojrzeniem. Uśmiechnąłem się chytrze i podszedłem bliżej.
- Czego chcesz? - zapytał zainteresowany
- Pogadać - powiedziałem - Tylko bez tych głupich, dziecinnych sprzeczek o to że mnie zabijesz, że jesteś silniejszy, wszechmocny i nie do zabicia - zadrwiłem spoglądając na wkurzonego uczniaka
- Też właśnie się do ciebie wybierałem - powiedział
- Tak? A w jakiej sprawie?
(Chen?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz