Inez zaczęła zmywać swoje rysunki wodą. Uśmiechnąłem się mimowolnie.
- Możesz na chwilę się nie ruszać? - zapytała ze śmiechem
- Sama mówiłaś że wolisz jak się często uśmiecham - odparłem
- Ale nie kiedy próbuję zmyć wąsy z markera, a ty mi utrudniasz
- Już dobrze - spoważniałem na chwilkę
Po kilku minutach po wąsach i brodzie nie było śladu. Nawet szybko poszło, obawiałem się że zostaną ślady.
- Dziękuję - dopiero teraz szeroko się uśmiechnąłem i złapałem ją za talię
- Co ty wyprawiasz? - zawołała zaskoczona - Tylko nie do wody!
- Ależ skąd - powiedziałem sadzając ją na swoje kolana
Oparła się plecami o moją klatkę piersiową i cicho westchnęła
- Jesteś zmęczona? - zapytałem
- Nie - pokręciła głową, lecz nie mogłem dostrzec jej twarzy - Przecież dopiero co spałam
- Racja - zauważyłem swój błąd - Co masz ochotę teraz porobić?
- A ty?
- Obojętnie, ważne tylko abyś ze mną była - splotłem palce z jej dłonią - To co dzisiaj chciałabyś porobić?
(Inez?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz