Westchnęłam ciężko wiedząc, że chłopak po prostu obawia się stawić czoła wujkowi, który utrzymuje chłodną postawę. Nie chciałam już mówić, że może taki jest aby go uodpornić na ludzi, których prawdopodobnie spotka w swoim życiu, więc przytaknęłam lekkim ruchem głowy. Spacer był o wiele lepszą opcją od dobijania chłopaka i mojego nieudolnego pocieszania.
- Chodź - powiedział kiwając lekko na mnie głową i ruszył w nieznanym mi na razie kierunku.
- Gdzie idziemy? - spytałam zaciekawiona.
- Na spacer - odparł z tajemniczym uśmiechem, a ja dostrzegłam lekki błysk w jego oku.
Po chwili sama się uśmiechnęłam, nie potrafiąc nie odwzajemnić jego wesołości. Uśmiech, który wciąż tkwił jak malowany na ustach chłopaka, był strasznie zaraźliwy...
(Blake?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz