Spojrzałam na niego zdumiona. Takiej sensacji to bym się nie spodziewała. Co jak co ale wydawało mi się, że dyrektor jest dosyć... Sympatycznym mężczyzną.
- Skąd wiesz, że ma takie nastawienie?
- Sakuro, nie jestem głupi. Potrafię rozpoznać nastawienie człowieka i jego zachowanie. Szczególnie gdy ma się umiejętność wyczuwania czyiś emocji - stwierdził ponuro.
- Więc co ja teraz czuję? - spytałam spokojnie.
- Jesteś zatroskana - stwierdził patrząc mi prosto w oczy.
- Właśnie, że nie! - zaoponowałam śmiejąc się.
Wiedziałam, że chłopak zgaduje nie chcąc używać swojego daru.
- Zatroskany może być rodzic. Jesteś chyba na tyle duży, że nie muszę się o Ciebie troszczyć, co? - mruknąłem rozbawiona. - A z wujkiem jestem pewna, że jakoś się dogadasz - powiedziałam poważniejąc trochę.
- Skąd to możesz wiedzieć?
- Po prostu wiem - uśmiechnęłam się do niego łagodnie. - Po prostu z nim pogadaj - zasugerowałam.
(Blake?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz