Zrobiło mi się przykro, gdy wysłuchałam historię Shiteru.
Stracić rodzinę, to pewnie coś strasznego, nie chciałabym tego przeżywać, nawet jeśli nie mam zbyt dobrych kontaktów z moją rodzinką.
Spojrzałam na świetliki, rzeczywiście były bardzo ładne
Zaśmiałam się sama do siebie
- Wiesz, że nigdy nie mogłam ich złapać - powiedziałam, na poprawę atmosfery
- Serio? - zdziwił się
- Tak - kiwnęłam głową - Zawsze mi uciekły, może przez moją nieuwagę, nie wiem - wzruszyłam ramionami
- Chcesz możemy je połapać - uśmiechnął się
- A one nie gryzą? - zapytałam, na co chłopak wybuchnął śmiechem, nie wiedziałam zbytnio z czego się śmieje, czy to pytanie jest aż takie śmieszne
- Nie martw się nie gryzą - wydusił z siebie. Walnęłam go lekko w ramię, jednak i tak nie przestawał się śmiać, zaczęliśmy łapać małe świetliki, jednak i tak były szybkie tak samo, jak byłam mała. Po kilku minutach złapaliśmy aż dwa, które po chwili wypuściliśmy
- Ładne są - uśmiechnęłam się - Też bym chciała tak latać - zaśmiałam się
- Wiesz niektóre marzenia się spełniają
- To jest wręcz niemożliwe - przeciągnęłam się - Rozumiem, że nie zobaczymy żadnego elfa, ani nic takiego
- Nie, to zbyt niebezpieczne - odpowiedział poważnie
- Bez ryzyka nie ma zabawy - powiedziałam cicho, jednak zaraz zaczęłam się śmiać - Tak zawsze mówiła, moja przyjaciółka, dlatego lądowała na komisariacie kilka razy w miesiącu - dodałam
- Ciekawa przyjaciółka - pokręcił głową z niedowierzaniem
- Pomimo dziwnych pomysłów, to dobra z niej osóbka - powiedziałam z uśmiechem, lekko zbliżając się do chłopaka - chłodno się zrobiło - wyjaśniłam, przylegając do niego
(Shiteru?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz