Spojrzałam na niego spokojnie.
- Po prostu - stwierdziłam spokojnie.
- Podskoczyłaś o dwa lata - zauważył, a ja westchnęłam ciężko.
- Musisz być tak dociekliwy? - spytałam.
- Owszem, muszę - przytaknął, a ja jęknęłam cicho w duchu.
- Jak byłam mała, rodzice zawsze kazali mi się już tego uczyć. Gdy już nie mogli nauczyć mnie niczego więcej, wysłali mnie tutaj. Dyrekcja jak i nauczyciele zbagatelizowali fakt moich długich lat treningów i prób opanowania wszystkich umiejętności, więc myśleli, że jak będę z rówieśnikami, to będzie dobrze. Po miesiącu miałam te zajęcia z drugimi klasami, gdzie i tak się strasznie nudziłam, więc postanowili już mnie dać dla świętego spokoju tutaj. Obstawiam, że mają gdzieś, czy sobie poradzę, czy po prostu będę znowu się nudzić - stwierdził.
- Aż taka jesteś pewna siebie? - spytał z błyskiem rozbawienia w oku.
- Nie. Po prostu widziałam, jak Camille posługuje się swoim żywiołem. Jeśli cała grupa jest na tym poziomie, to sobie poradzę - stwierdziłam.
- Skąd ta pewność?
- Ojciec uczył również w podobnej akademii panowania nad kilkoma mocami, a mama zajmuje się ziołolecznictwem. Trochę więc jednak umiem - stwierdziłam unosząc lekko kąciki ust do góry.
- Pamięć zawodzi - ostrzegł.
- Wiem. Dlatego nigdy nie uczę się niczego na pamięć - wyznałam z uśmiechem.
(Blake?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz