poniedziałek, 10 listopada 2014

Od Jez


biegłam. nie mogłam złapać tchu.
Upadlam na kolana raniąc sobie skórę o ostre kamienie.
Nie wiedziałam, przed czym uciekam.
Spojrzałam w gorę, a na de mną stał jakiś chłopak.
sceneria nie była za wesoła.
Wszędzie las, mgła... zamokła ścieżka. Głusza.
Nagle się obudziłam cała zlana potem.
Bezpieczna. w moim pokoju.
o 01.01. Jak zwykle ta sama godzina. prześladowała mnie.
Zeszłam do kuchni, by napić się wody-tak, wampiry takie jak ja oprócz krwi mogą normalnie jeść i pić. nalewałam wody do szklanki gdy coś puknęło w okno.
obejrzałam się, ale nikogo nie było. Za to na parapecie leżała kartka w kopercie.
Podeszłam do okna i wzięłam kopertę. poszłam z tym do pokoju, zapominając o wodzie.
Poszłam spać, i nie zwróciłam rano uwagi na kartkę.
W szkole gdy a lunchu poszam do biblioteki spomiędzy zeszytów wypadła koperta. przecież zostawiłam ją na biurku...
Jednym ruchem otworzyłam ja.
Pisali, że jestem przyjęta do jakiejś akademii. nie wiem.
wyszłam jak najszybciej z biblioteki, nie zważając na deszcz i że zwagarowałam, pobiegłam do domu.
od progu krzyknęłam tacie:
-co to ma znaczyć? jaka akademia? ja nic nie pisałam do żadnej akademii!!
-córko, wytłumaczę ci -zaczął ojciec.-to dla Twojego doba, będziesz tam uczęszczać bo tu, wampir w ludzkiej szkole...
-tam też są ludzie!
-ale tam jest kontrola. tu nie wiedzą kim jesteś-powiedział-jutro wyjeżdżasz-dodał i poszedł.
A ja musiałam się pakować.
zebrałam rzeczy i wcisnęłam do walizki. tylko zdjęcie mamy wsadziłam do torby.
Następnego dnia po paru godzinach jazdy, dotarłam do akademii.
Na początek-dyrektor i klucz do pokoju. mam nadzieję że sensownego.
Pogawędka poszła gładko. dostałam plan, klucz do pokoju, mapkę...
Wzięłam bagaż w tym gitarę i poszłam do pokoju. Ku mojej uldze, bez współlokatorki.
Gdy szłam korytarzem, potknęłam się i upadłam, a gitara z brzękiem walnęła o ścianę i przerwała się struna.
-do jasnej krwi człowieka!!-wrzasnęłam patrząc, czy gitara nie jest bardziej uszkodzona.
-coś się stało mi corazon?-spytał ktoś, a ja zamarłam.
podniosłam głowę.
Nade mną stal wysoki chłopak.
Wstałam i zebrałam bagaże.
-nic co by cię obchodziło- uniosłam dumnie głowę, i poszłam dalej, nie zwracając na niego uwagi.
-czyżby? po Twoim głosie wywnioskowałem co innego.-powiedział.
-nic się nie stało, oprócz zniszczonej gitary. a teraz jeśli już jesteś taki uprzejmy, pokaż mi drogę do 13-stki
-najpierw wypadałoby poznać swoje imiona. jestem Will-przedstawił się z szelmowskim uśmiechem.
-Jezebel Radhika Shekar Sonohara Ravenwood- powiedziałam.
-jeszcze raz, nie pamiętam-odparł skołowany. zawsze wszystkich kołowało to, że jak się przedstawiam mówię wszystkie imiona.
-Je. po prostu Jez- przewróciłam oczami. To co, pokażesz drogę?-spytałam

[Will?]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz