Spojrzałam jak krople krwi spływają kusząco po jego skórze.
- Lucas nie - powiedziałam w końcu odwracając wzrok od jego rany.
- Musisz - szepnął łagodnie i drugą ręką odgarnął mi łagodnie włosy z twarzy aby mi nie przeszkadzały. - Zobaczysz, że wtedy poczujesz się znacznie lepiej.
- Nie chcę Cię ciągle gryźć - wyszeptałam cicho
- Skarbie, dawno nie piłaś krwi.
- I naprawdę mi z tym dobrze - zaoponowałam.
- Oooo nie! Pamiętasz co mi obiecałaś? - spytał
- Nie - mruknęłam udając, że nie mam pojęcia o co mu chodzi.
- Na spacerze - upomniał. - Jak często masz pić? - spytał unosząc wyczekująco brew.
- Zgodziłam się abyś się już mnie nie czepiał - zaoponowałam.
Lucas spojrzał na mnie i starł kilka kropel krwi ze swojej rany i przesunął zakrwawionym palcem po mojej dolnej wardze, przez co zapach krwi nieuchronnie drażnił moje nozdrza. Z westchnieniem oblizałam usta, czemu z zadowoleniem przyglądał się wampir, a mój brzuch odezwał się boleśnie z głodu.
- No już, pij - rozkazał podsuwając dłoń.
- Nie - mruknęłam chcąc chociaż przez chwilę wstrzymać głód. - Mam przecież butelkowaną... - zaczęłam cicho.
- Wiesz, że ona tylko zaspokoi głód, a nie wyleczy rany - zauważył. - Poza tym, miałaś pić raz na tydzień.
- I przecież piłam niedawno... - mruknęłam cicho.
- To było ponad półtora tygodnia temu - zaoponował.
Jęknęłam cicho wiedząc, że Lucas jest zbyt uparty aby dalej drążyć kłótnię
- Ale Ty też masz się potem napić - rozkazałam.
- Nie jestem przekonany... - zaczął.
- Lucas. Albo Ty też się napijesz, albo żadne z nas - ostrzegłam groźnie.
Chłopak westchnął ciężko i skinął twierdząco głową podsuwając mi pod usta swój rozcięty nadgarstek. Westchnęłam cicho i ujęłam w dłonie jego rękę, niepewnie przysuwając ją do jego ust. Czułam do siebie niemałe obrzydzenie, że znowu muszę go gryźć. Jednak przesunęłam szybko językiem po jego skórze aby nie czuł bólu gdy kły wbiją się w jego skórę, przez co krew zaczęła szybciej spływać. Gdy skończyłam pić, przesunęłam językiem po małych rankach aby szybciej się wszystko zagoiło. Otarłam palcami kąciki ust z krwi.
- Lepiej? - spytał łagodnie.
Wzruszyła lekko ramionami, a ten podwinął mi sukienkę aby ściągnąć opatrunek. Po głębokiej i niemal tragicznej ranie nie było żadnego śladu, oprócz zaróżowienia w miejscu ran.
- Mówiłem, że będzie lepiej - uśmiechnął się łagodnie, a ja skinęłam lekko głową.
Westchnął ciężko widząc moją minę i przygarnął mnie mocno do siebie całując w czoło.
- Nie smuć się. Przecież ustaliliśmy, że będziesz jeść raz na tydzień - westchnął.
- Wiem. Ale miało być krew za krew - wypomniałam poprawiając się na jego kolanach.
(Lucas?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz