- Ja mam Cię znienawidzić? - spytałam rozbawiona. - Chyba jedynie przez
to, że wciąż usiłujesz się wykłócać ze mną kto gdzie ma spać. -
zaśmiałam się. Lucas uśmiechnął się delikatnie i spojrzał na mnie.
- To co innego. - zauważył a ja pokręciłam głową
- Właśnie, że nie. Uratowałeś mnie, przed bestiami i dałeś mi swoją
krew. Dzisiaj także się poświęciłeś, chociaż wcale nie musiałeś. -
zauważyłam.- Nawet gdybym chciała, nie miałabym prawa Cię znienawidzić. -
przyznałam po chwili.
- A jeśli to co Ci powiem... - zaczął znowu odwracając wzrok.
- Spróbuj. - powiedziałam krótko.
- Słucham?
- Jeśli nie spróbujesz, to się nie dowiesz. - zauważyłam spokojnie. -
Lepiej żałować, że coś się zrobiło, niż że nie zrobiło się tego nigdy. A
mój jakże piękny żywot, może zakończyć się w każdej chwili i nie wiem,
czy zdarzy się okazja, abyś mi to coś powiedział.- zaśmiałam się.
( Lucas? )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz