wtorek, 15 października 2013

Od Inez - C.D Lucasa


- Wy jesteście razem. - upierała się Cat, wiedząc, że mnie tym rozbawi.
- Przestań, my po prostu... - urwałam i rozejrzałam się po kuchni. - Gdzie Lucas?- spytałam i wstałam z krzesła. Poszłam do naszego tymczasowego pokoju i zobaczyłam, że nie ma ani jego, ani jego Sejmitar'a. Zaklęłam pod nosem i założyłam szybko buty, wzięłam stary nóż i schowałam go za paskiem spodni. Narzuciłam w pośpiechu płaszcz na ramiona i wybiegłam w domu. Zastanawiałam się na początku gdzie mógł zniknąć, ale odpowiedź pojawiła się niemal bezzwłocznie. Skręciłam w stronę domu Nicka i przeskakując przez płoty, rozdarłam sobie nogawkę spodni. Zerknęłam na nie i jęknęłam niezadowolona.
- Nie dość, że ulubione to jedyne, które wzięłam. - załkałam cicho i westchnęłam ciężko. Ruszyłam w dalszą pogoń gdy poczułam zapach krwi. Zrozpaczona, przyśpieszyłam kroku i już po chwili znalazłam się na miejscu. Wbiegłam do domu i zobaczyłam w drzwiach Ich siostrę.
- Kathe? - spytałam i pokręciłam głową
- O chol*ra.! Inez ty jeszcze żyjesz?! - zawołała a ja zgromiłam ją wzrokiem.
- Tak, dzięki. Pożyję aż do samej śmierci. - burknęłam i ruszyłam do salonu, gdzie czułam mocniejszy zapach krwi - Mam nadzieję jedynie, że twój żywot lada moment się skończy.
- Patrick by Cię zabił za takie gadanie. - warknęła a ja się odwróciłam w jej stronę.
- Więc Wy postanowiliście go zabić?! - wrzasnęłam.
- Ja go kochałam. - powiedziała cicho a ja prychnęłam.
- Więc mam nadzieję, że dręczą Cię koszmary i wyrzuty sumienia. - syknęłam i podbiegłam do Lucasa. - Czemu poszedłeś?! Mieliśmy iść na cmentarz.
- Nie będę siedział bezczynnie, gdy Ty wypłakujesz łzy za rodzinę, którą oni wymordowali. - burknął.
- Nie są tego warci. - zapewniłam i podeszłam bliżej.
- Inez uwolnij mnie. - poprosił Nick, parząc na mnie błagalnie.
- A Ty, przywróć do życia moich rodziców i brata.
- Gdybym potrafił, zrobiłbym to. - zapewnił.
- No widzisz. Ja też. - syknęłam i spojrzałam na Lucasa. Dostrzegłam ranę na szyi i ręku oraz... - Kto Ci to zrobił? - spytałam cicho przejeżdżając delikatnie palcem po ranie na szyi.
- On. - burknął i przycisnął ostrze do gardła Nicka
- Czemu, do jasnej chol*ry zawsze musicie się wpie**alać tam gdzie was nie potrzeba?! - wrzasnęłam patrząc na jego ojca.
- On się na nas rzucił. - syknął mężczyzna a ja prychnęłam.
-Ty zacząłeś wczoraj. Zaczęliście swoją zabawę kilka lat temu. I ja ją zakończę. - obiecałam wyciągając swój nóż, który rzuciłam w stronę mężczyzny. Ostrze wbiło się między jego żebra i osunął się na podłogę. Nick wyrwał się Lucasowi i pobiegł do ojca podobnie jak jego siostra. Zrobiłam krok bliżej Lucasa i objęłam go mocno. - Nie wymykaj się więcej. - poprosiłam cicho i pocałowałam go w policzek. - Jak wrócimy, napijesz się. - powiedziałam stanowczo. Lucas chciał zaprzeczyć ale do domu weszła kobieta. Dopiero po chwili obie się rozpoznałyśmy. To była matka Nicka.
- Co tu się stało?! - wrzasnęła. Wyjęła pistolet, ukryty pod kurtką i wymierzyła we mnie. Prychnęłam i zrobiłam w jej stronę kilka kroków.- Nie podchodź.
- Bo mnie zabijesz? - spytałam kpiąco. - W końcu będziesz miała prawdziwego wampira co? Nie potrafiłaś zabić ich twarzą w twarz? Traktowali was jak przyjaciół, a wy podpaliliście nasz dom! - krzyknęłam. Kobieta rzuciła pistolet i prychnęła
- Jesteście krwiopijcami. Jakbym ich nie zabiła, to zrobilibyście z nas jakieś bestie albo nie wiadomo co jeszcze. - prychnęła i ruszyła w moją stronę. Lucas zrobił podobnie ale go zatrzymałam.
- To moja bitwa. - powiedziałam do niego ze słabym uśmiechem. Kobieta wycelowała mi z pięści w szczękę ale zrobiłam unik i zamiast tego dostałam w ramię. Złapałam ją za ramiona i stanęłam za nią. Przesunęłam ręce na jej szyję i złapałam mocno.
- I co? Zabijesz mnie? - prychnęła drwiąco.
- Dokładnie tak... Nie miałaś prawa nas nienawidzić. Nic nigdy nikomu nie zrobiliśmy. Mój brat zrobił głupi zakład a rodzice mieli karmicieli. To nie była nasza wina, że mamy taką naturę. Nie gryziemy jeśli nie otrzymujemy zgody. Wy nas wybiliście. Zabiliśmy moją rodzinę. Ja póki co tylko twojego męża. I teraz możesz mnie znienawidzić. Ale tylko mnie. - szepnęłam jej do ucha i zacisnęłam powieki, skręcając jej kark. Ciało opadło bezwładne na podłogę a ja, wtuliłam się w Lucasa, który nagle znalazł się obok mnie. Po moich policzkach spłynęły łzy z mieszaniny ulgi i przerażenia. Nie wierzyłam, że zabiłam dwoje ludzi. W dodatku kiedyś byłam z nimi tak zżyta.
- Jesteś s*ką. - prychnęła Kathe patrząc na mnie.
- Spójrz na twarz mojego brata gdy Cię obejmuje i powiedz to samo do waszego wspólnego zdjęcia. Jeśli się popłaczesz, zrozumiesz, że nie mówisz na poważnie. Jeśli nie uronisz łzy to ty jesteś s*ką. Okłamywałaś go, wmawiając, że go kochasz. - powiedziałam spokojnie i splotłam swoje palce z palcami Lucasa. - Chodźmy na cmentarz. - poprosiłam cicho.
( Lucas? )

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz