czwartek, 3 października 2013

Od Inez - C.D Lucasa


Słysząc jego pytanie od razu odwróciłam wzrok w przeciwną stronę.
- O niczym. - odparłam od razu.
- Inez... - zaczął spokojnie.
- Nie ważne. - powiedziałam cicho.
- Devon mi powiedział co się stało z waszą rodziną. - przyznał wciąż spokojnie i usiadł obok mnie na ławce.
- Więc po co pytasz? - prychnęłam - Jego zdanie także powinieneś już słyszeć, kto jest za to odpowiedzialny. - mruknęłam
- A kto jest według Ciebie? - spytał łagodnie jakby rozmawiał z małym dzieckiem.
- Tak idiota ma rację. - przyznałam i chowałam twarz w dłoniach. Poczułam jak po moich policzkach prześlizgują się ciepłe, słone łzy, które opadają na pobrudzone krwią spodnie. - Mój brat to idiota.
- Devon? - spytał tym razem widocznie zaskoczony
- Skąd! Patrick. - prychnąłem i wytarłam pośpiesznie łzy - Tylko on mógł być na tyle głupi aby założyć się z córką łowców o krew. - prychnęłam.
- Łow... O kim Ty mówisz? - spytał i wbił we mnie wzrok.
- W miasteczku była grupka ludzi, którzy z resztą tak jak i Ty do niedawna, chciała wybić wampiry z okolicy. Dumnie nazywali się łowcami, chociaż nigdy nie zabili prawdziwego wampira. - prychnęłam z pogardą. - Mieli starszą córkę w wieku Patricka i syna... Nick w porównaniu z jego rodziną był wspaniały... Ale... - urwałam i pokręciłam głową. - Ona musiała przyjść i powiedzieć im o moim bracie. Złapała kilka osób, które były ofiarami rodziców i przyznały, że nasza rodzina jest wampirami...
- Nie zorientowali się szybciej? - spytał z niedowierzaniem.
- To idioci. - powtórzyłam - Nigdy nie złapali wampira i nawet nie wiedzieli jak go odróżnić od człowieka.
- To widać na...
- Dla Ciebie tak. - mruknęłam. - Ale dla nich nie. Byłam w tedy u niego. Wbiegli do naszego pokoju i próbowali mnie zaatakować.
- Devon Cię nie uratował? - mruknął a ja prychnęłam.
- Chciałabym. Jednak ogień i żelazo to bardzo dobra rzecz. Uciekłam do lasu, gdzie znalazł mnie największy idiota świata.
- Ich syn. - domyślił się a ja spojrzałam na niego kpiąco.
- Nie. Teraz akurat mówiłam o Devonie. - przyznałam przez co oboje się niemal uśmiechnęliśmy. - Uciekliśmy z tamtego miasta w dzień, gdy podpalono nasz dom... - urwałam i wytarłam kolejną łzę, która spłynęła po policzku. - Ale jeśli komukolwiek o tym powiesz to...
- Nie kłopocz się. Nie mam zamiaru. - zapewnił a ja przyjrzałam mu się.
- I dobrze.... - mruknęłam pod nosem.
( Lucas? )

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz