niedziela, 13 października 2013
Od Inez - C.D Lucasa
Wyszliśmy z kamienicy i ruszyliśmy przyciemnionymi zaułkami, którymi można było szybciej dotrzeć tam, gdzie chciałam. W pewnej chwili przeszliśmy przez spalone ruiny dużego domu.
- Ciekawe co tu było. - przyznał Lucas stając na środku ruin. Spojrzałam na niego a potem zastanowiłam się chwilę.
- Schody na piętro. - przyznałam. - Po lewej miałeś łazienkę a za tobą mój pokój. - przyznałam spokojnie. Lucas uniósł na mnie wzrok a potem ruszyliśmy dalej. W końcu trafiliśmy tam, gdzie chciałam dotrzeć. Zapukałam spokojnie do drzwi, które po chwili otworzył mi wysoki, zgrabny i dobrze zbudowany szatyn.
- Wyrosłeś. - podsumowałam przyglądając się chłopakowi.
- Inez? Ty wciąż... - zaczął zaskoczony.
- Żyję? Tak, jeszcze żyję. - zapewniłam i weszłam spokojnie do środka. Lucas ruszył od razu za mną. Gdy znaleźliśmy się w salonie ruszyła w moją stronę duża, biała kulka z czarnymi plamkami.
- Sukii. - Zawołałam a pies skoczył mi na nogi. Zaśmiałam się i ukucnęłam aby pogłaskać suczkę po łbie.
- Nick, kto to był?! - zawołał niski głos. Po chwili na dół zbiegł mężczyzna, a gdy tylko mnie zobaczył stanął jak wryty.
- Dzień dobry. - przywitałam się spokojnie wstając.
- Co Ty tu robisz? Powinnaś spłonąć razem z całą resztą! - wrzasnął i złapał za jakiś nóż.
- Też miło pana widzieć. Nie wiedziałam, że Nick będzie taki podobny do Pana a nie małżonki. - przyznałam wzdychając. Mężczyzna ruszył w moją stronę lecz nim zdążył coś zrobić, Lucas stanął przede mną.
- A to co? Facet, który dał się ugryźć? - zakpił za co zgromiłam go wzrokiem.
- Nie każdy wampir pragnie krwi. - syknęłam. Jeśli aż tak dbacie o moją linię, mam nadzieję, że dobrze się odżywialiście. - przyznałam spokojniej. Lucas spojrzał na mnie rozbawiony a ja jedynie wzruszyłam lekko ramionami. - No co? Głodna jestem. Po poziomie E jeszcze się nie otrząsnęłam. - przyznałam.
- Nie powinno Cię tu być! - wrzasnął ojciec chłopaka.
- Tak samo jak każdego wampira?! - prychnęłam kpiąco. - Gdyby nie wasza córką nie było by sprawy! Tolerowaliście mnie codziennie w domu. Traktowaliście jak rodzinę i niemal byliście gotowi na mój ślub z Nickiem. - prychnęłam drwiąco.
- Ale wtedy nie wiedzieliśmy, że jesteś krwiopijcą. - prychnął.
- O co to zmienia? Ugryzłam kogokolwiek kiedykolwiek - spytałam. - Jesteście idiotami.
- Łowcami. - poprawił mnie Nick, który w końcu się odezwał. - Oni są łowcami.
- Odezwał się. - zakpiłam. Chciałam wyjść, ale suczka mnie zatrzymała, kręcąc się pod moimi nogami. - Bynajmniej zwierzęta nie uważają nas za pomioty piekieł. - westchnęłam smutno do psa.
( Lucas? )
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz