- Może tak być - powiedziałem
Przeszliśmy jeszcze kawałek aż poczułem krew należącą do prefekta. Po chwili znaleźliśmy się przy chłopaku. Zaniosłem go do pokoju Amanty. Położyłem na łóżku a ona się nim zajęła. Gdy skończyła poszła odnieść ręczniki. Spojrzałem na jego twarzą po chwili zobaczyłem wysunięte kły. Amanta miała rację, był wampirem, Devon mówił prawdę. Gdy ostatnio go widziałem był jeszcze człowiekiem. Podszedłem bliżej i przyjrzałem się ranie na jego szyi. Nie wyglądała za ładnie, ktoś najwyraźniej o to nie dbał. Podejrzewałbym o to Poziom E, lecz nie sądzę by ktoś się tu taki kręcił. To musiał być ktoś z Czystokrwistych, podejrzewałem że to sprawka Devon'a, gdyż on pałał nienawiścią do niego za to że Inez go przemieniła. Amanta wróciła z bandażem i zaczęła owijać mu szyję.
- Nie martw się - powiedziałem - Wyliże się
Dziewczyna tylko uśmiechnęła się i sięgnęła po nożyczki by uciąć zbędny bandaż. Przez przypadek skaleczyła się w palec a kropla krwi spadła na twarz chłopaka
- Odsuń się - powiedziałem szybko odpychając ją na bok. Była zdezorientowana i nie wiedziała czemu się tak zachowałem. Nie miałem czasu na wyjaśnienia.
Miałem rację chłopak gdy tylko poczuł zapach krwi ocknął się i próbował zaatakować. Szybko zareagowałem i przydusiłem go do łóżka by nie mógł wstać. Stracił dużą ilość krwi. By odzyskać siły powinien wypić krew. Lecz nie miałem najmniejszej ochoty podawać Amanty na kolację, a tym bardziej siebie, jeśli nie było by to konieczne
- Zakryj tą ranę - poleciłem trzymając dłoń na jego klatce piersiowej
Przytaknęła i na chwilkę znikła z pokoju
- Co z nim będzie? - zapytała
- Nie uspokoi się jeśli nie dostanie krwi - powiedziałem - Najlepiej by było gdyby wypił krew stwórcy to wtedy rana się zagoi - powiedziałem przyglądając się twarzy chłopaka
- Coś mogę zrobić..?
- Nie - odpowiedziałem nie wiedziałem czy lepiej ją wysłać do księżycowego akademika czy zostawić ją z wygłodzonym wampirem
- A może .. - zaczęła
- Nie - odpowiedziałem zanim zdążyła dokończyć , wiedziałem że chciała by mi pomóc ale jej nie mogłem na to pozwolić. Nie mogła pójść do miejsca gdzie roi się od wampirów
Czekałem aż się w końcu uspokoi bym mógł pójść do klasy nocnej lecz on coraz bardziej się szarpał. Spojrzałem na wystraszoną dziewczyną
- Nie martw się już, dużo dla niego zrobiłaś - próbowałem ją pocieszyć - Niedługo się uspokoi - powiedziałem błagać w duchu aby się to stało
(Amanta?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz