środa, 2 października 2013

Od Danny'ego - C.D Amanty

- Traktujesz mnie jak kosmitę - roześmiałem się
- Ale dlaczego taki jesteś?
 - Już z trzeci raz się mnie o to pytasz..
- No w sumie... - powiedziała - Ale wciąż nie uzyskałam odpowiedzi - westchnęła
- Nie wiem, sam zadaje sobie takie pytanie - stwierdziłem - Opowiadałem ci  o moich rodzicach?
Dziewczyna przytaknęła głową lekko się smucąc
- To pewnie przez nich - odparłem - Dzięki nim nie jestem byle jakim wampirem - odparłem - Jestem wyjątkowy - odpowiedziałem z dumą by ją jakoś rozśmieszyć
- Wyjątkowy? - powtórzyła a ja potwierdziłem
- A co nie jest tak? - zadziwiłem się
(Amanta?)

Od Amanty - C.D Danny'ego


Roześmiałam się słysząc jego słowa.
- Zapewne gorzej niż normalna kobieta. - zaśmiałam się
- Czy ja wiem... Aż tak chyba nie. - przyznał.
- Sam w to nie wierzysz. - roześmiałam się
- To już nie jest takie istotne. - powiedział spokojnie a ja wybuchłam śmiechem.
- Czemu taki jesteś? - zapytałam w końcu przypatrując się mu
- 'Taki' Czyli jaki dokładniej? - spytał zaciekawiony.
- Inny. - powiedziałam krótko - Nie gryziesz, jesteś miły, ratujesz ludzi, nie potrafisz pokonać człowieka... - ostatnie dodałam z rozbawieniem alby się z nim podroczyć chwilę.
( Danny? )

Od Danny'ego - C.D Amanty

- Wiesz - zacząłem uśmiechając się - To zależy..
- Zależy? - odparła z teatralnym oburzeniem - A od czego?
- Od sytuacji, a tym bardziej od..
- Od?
- Mojego humoru  - dokończyłem
- Czyli jak byś był zły to byś mnie zostawił
- Można tak powiedzieć.... Ale to też zależy..
- Powiedziałeś przecież...
- Często zmieniam zdanie - odpowiedziałem uśmiechając się
(Amanta?)

Od Lucasa - C.D Devon'a

Chwilę się zawahałem. Miałem jedyną szansę zabić tego wampira. Uśmiechnąłem się pod nosem. Została jeszcze druga część zakładu, a mianowicie moja porażka, czyli służenie wampirom. Na wygraną mieliśmy tyle samo szansy powodzenia.  Choć nie wiedziałem jak sobie poradzi w walce bez swoich wampirzych umiejętności. Spojrzałem mu się w oczy. Nie wiem na ile mogę mu ufać ale nie miałem teraz czasu na rozmyślenia
- Zgoda - podałem mu dłoń
On tylko uśmiechnął się podstępnie. spojrzał jeszcze po korytarzu jakby spodziewał się jakiejś osoby
- Od tej pory nie można się wycofać - syknął
- Nawet o tym nie myślę - warknąłem
- Świetnie - odparł zacierając ręce - To kiedy?
- Jak najszybciej - odparłem
- To jutro po północy - uśmiechnął się po raz drugi
- Niech będzie - rzuciłem - Tylko żadnych sztuczek
- Jasne
- I bądź sam, nie zabieraj swoich koleżków lub siostrzyczki
- Oczywiście - powiedział i znikł za drzwiami

[..] Następnego dnia zacząłem myśleć o wczorajszym wieczorze. Muszę przyznać że dobrze postąpiłem zgadzając się na takie warunki. W szczególności że istniał choćby cień szansy na to że zaraz zgładzę wampira. Oczywiście gdy Inez się o tym dowie wścieknie się i zabije. Wtedy umrę z satysfakcją. Już kilka dni temu mogłem zginąć więc kilka dni nie robi mi różnicy. Długo czekałem aż zapadnie wieczór. Przez ranek chodziłem strasznie zaspany, lecz ani myślałem by się położyć. Minuty zamieniały się w godziny. Zegar wskazywał już wpół do dwunastej. Wyszedłem z pokoju i sprawdzłem czy Devon również się wybiera. W tym samym czasie otworzył drzwi od pokoju i spojrzał w moim kierunku
- Gotowy? - zakpił
- Ciesz się, to twoje ostatnie 30 minut - uśmiechnąłem się by go rozzłościć
- I pół godziny twojej wolności - zauważył
- Tsa - syknąłem i wyszedłem kierując się na dwór
Chłopak ruszył za mną. Po chwili znaleźliśmy się na zewnątrz. Zatrzymałem się przy jednym z drzew Oparłem się plecami o nie i spojrzałem za postacią. Zatrzymał się i rozprostował palce u rąk
- Na co walczymy? - zapytał
- Ty wybierz, pozwolę ci wybrać broń od której zginiesz - zaśmiałem się
- Dziękuję za twą łaskawość - zakpił
- To co wybierasz? - spytałem - Oprócz swoich mocy - podkreśliłem
(Devon?)

Od Amanty - C.D Danny'ego


Spojrzałam na niego uważnie i roześmiałam się
- Jesteś najdziwniejszym wampirem jakiego kiedykolwiek spotkałam. - przyznałam
- To chyba dobrze... - zaważył i uśmiechnął się
- Chyba masz rację. - zaśmiałam się i wyciągnęłam dłoń w jego stronę. - Już Ci współczuję kolejnego tygodnia odrabiania lekcji - zaśmiałam się. Chłopak ścisnął dłoń i uśmiechnął się
-Lekcje ominę ale Ty spacerów już nie. - zauważył z ciągłym uśmiechem.
- Nie muszę. Spacery to nic złego. Nawet o późnej porze.
- Nie boisz się, że ktoś albo coś Cię napadnie? - spytał żartobliwie.
- Nie z dwóch powodów. - odparłam pewnie.
- Jaki jest pierwszy?
- Mój sztylet.
- Nie zawsze Cię obroni. - zauważył z uśmieszkiem.
- Dlatego mam drugi...
- Konkretniej. - poprosił a ja uśmiechnęłam się szeroko
- Ciebie. - odparłam jeszcze pewniej niż poprzednio. Danny wybuchł śmiechem.
- Skąd pomysł, że uratowałbym Cię? - spytał i uniósł brwi do góry.
- Już nie raz mnie ratowałeś. - zaśmiałam się - Poza tym, jeśli będzie to jakiś okropny wampir na pewno Cię posłucha. - zaśmiałam się pod nosem.
- Może... - zaczął z rozbawieniem.
- Mylę się? - spytałam udając rozczarowaną. - Nie uratowałbyś mnie?
( Danny? )

Od Amanty - C.D Danny'ego


Spojrzałam na niego uważnie i roześmiałam się
- Jesteś najdziwniejszym wampirem jakiego kiedykolwiek spotkałam. - przyznałam
- To chyba dobrze... - zaważył i uśmiechnął się
- Chyba masz rację. - zaśmiałam się i wyciągnęłam dłoń w jego stronę. - Już Ci współczuję kolejnego tygodnia odrabiania lekcji - zaśmiałam się. Chłopak ścisnął dłoń i uśmiechnął się
-Lekcje ominę ale Ty spacerów już nie. - zauważył z ciągłym uśmiechem.
- Nie muszę. Spacery to nic złego. Nawet o późnej porze.
- Nie boisz się, że ktoś albo coś Cię napadnie? - spytał żartobliwie.
- Nie z dwóch powodów. - odparłam pewnie.
- Jaki jest pierwszy?
- Mój sztylet.
- Nie zawsze Cię obroni. - zauważył z uśmieszkiem.
- Dlatego mam drugi...
- Konkretniej. - poprosił a ja uśmiechnęłam się szeroko
- Ciebie. - odparłam jeszcze pewniej niż poprzednio. Danny wybuchł śmiechem.
- Skąd pomysł, że uratowałbym Cię? - spytał i uniósł brwi do góry.
- Już nie raz mnie ratowałeś. - zaśmiałam się - Poza tym, jeśli będzie to jakiś okropny wampir na pewno Cię posłucha. - zaśmiałam się pod nosem.
- Może... - zaczął z rozbawieniem.
- Mylę się? - spytałam udając rozczarowaną. - Nie uratowałbyś mnie?
( Danny? )

Od Devon'a - C.D Lucasa


Przyjrzałem się mu.
- Co ktoś taki jak ja może chcieć od... - urwałem i uśmiechnąłem się
- Coś Ty wymyślił? - spytał podejrzliwie.
- Będziesz naszym sługusem. - odparłem krótko.
- Słu-czym?! - zawołał zaskoczony
- Sługom, giermkiem, lokajem, pachołkiem. No wiesz... Podwładnym. - uśmiechnąłem się szeroko.
- Niby czemu? - prychnął
- Gdybym Cię zabił Inez z niewiadomych przyczyn miałaby mi to za złe. Ale jeśli będziesz NAM usługiwał... Kto wie... - zaśmiałem się.
- Czemu niby wam? - warknął
- Wątpię, że będę chciał wiele rzeczy od Ciebie. A jeśli pokarzę mojej siostrze jaki z Ciebie .... - odchrząknąłem - Cóż, nie będę się wyrażał... To może wtedy zrozumie, że nie jesteś wart ani jej czasu, nerwów a tym bardziej jej krwi. - powiedziałem spokojnie, chociaż ostatnie zdanie podkreśliłem ostro.
- I tyle?
- Owszem. Układ stoi? - spytałem i wyciągnąłem rękę z kpiącym uśmieszkiem.
( Lucas? )