-ten kotek się tu zabłąkał w czasie burzy, nie miałam serca go zostawić-wyjaśniłam Willowi skąd wziął się u mnie kociak.
-masz dobre serce.-powiedział
-dla zwierząt. a ludzie... nie za bardzo-odparłam wyglądając przez okno.
Zanosiło się na kolejna burzę, Było to dziwne, ponieważ był już listopad.
-czemu tak?-zapytał patrząc na śpiącego kota.
-bo tylko zwierzęta Cię nie będą ranić, a ludzie nie wiadomo. A koty to najlepsze zwierzęta.-wzruszyłam ramionami.
Trwaliśmy tak w milczeniu.
Will siedział i głaskał kota, a ja nadal wpatrywałam się w drzewa za oknem, które wyginały się pod wpływem silnego wiatru.
W szyby zaczął zacinać deszcz. Najpierw lżej, a za chwilę już mocniej.
Wycie wiatru i stukanie deszczu o okna, sprawiał że przeszły mi ciarki.
Gdzieś w oddali błysnął się piorun i po paru sekundach zagrzmiało.
Słychać było syreny. Zapewne jakiś pożar.
Dobrze, że jestem tutaj, a nie gdzieś na dworze.
Odwróciłam się od okna i spojrzałam na chłopaka.
-tak przy okazji, to przyszedłeś bo nie wiesz co ze sobą zrobić, masz sprawę czy nie wiesz czemu tu jesteś?-zapytałam
[Will?]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz