Posłałam mu rozbawione spojrzenie.
- Skarbie, ja nie potrzebuję obstawy - zapewniłam
- Wstydzisz się własnego chłopaka? - spytał łapiąc się za pierś tak, jakbym co najmniej dźgnęła go w tamtym miejscu nożem.
- Oczywiście, że nie! Doskonale o tym wiesz - powiedziałam oburzona i złapałam go za rękę, którą kurczowo trzymał koszulki.
- Więc czemu? - spytał.
- Przestań zachowywać się tak, jakbym z Tobą zrywała - powiedziałam rozbawiona. - Skoro tak bardzo chcesz to chodź, pokażesz mi od razu sale - stwierdziłam i wciągnęłam chłopaka do wnętrza budynku.
(Danny?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz