środa, 3 grudnia 2014

Od Inez C.D. Lucasa

Posłałam mu rozbawione spojrzenie.
- Skarbie, ja też uwielbiam się Tobą zajmować, jednak nie chcę, abyś się okaleczał z tego powodu - stwierdziłam rozbawiona i usiadłam na jego kolanach, bokiem do niego, poprawiając przy tym sukienkę, aby nie było widać zaróżowionej blizny po niedawnej ranie.
Lucas westchnął ciężko i przygarnął mnie mocno do swojej piersi.
- Wiem, wiem - mruknął cicho chowając twarz w moich włosach.
- Zawsze będę się Tobą opiekować, niezależnie od tego, czy umierasz, czy po prostu jesteś chory. Ale czemu to przeważnie ja muszę Cię bronić, to nie wiem - dodałam ze śmiechem.
- Ja też nie - wyznał rozbawiony. - Może dlatego, że tak bardzo mnie kochasz? - podsunął mi po chwili, szepcząc cicho do ucha.
Uniosłam mimowolnie kąciki ust do góry i skinęłam lekko głową.
- Bardzo możliwe - przytaknęłam cicho. - Jednak wolę, abyśmy mogli się kochać, bez okazywania tego poprzez kolejne skaleczenia i rany odnoszone w bóg wie jakiś bitwach czy potyczkach - wyznałam.

(Lucas?)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz